بیوپلاستیک: زیست‌پایه در برابر کمپوست‌پذیر
این اصطلاح دو ویژگی متفاوت را دربر می‌گیرد. پلاستیک‌های زیست‌پایه کربن خود را از منابع تجدیدپذیر مانند نیشکر، ذرت یا روغن گیاهی می‌گیرند (مثلاً Bio-PE، Bio-PET) و ممکن است از نظر شیمیایی با نوع فسیلی یکسان باشند و زیست‌تخریب‌پذیر نباشند. پلاستیک‌های کمپوست‌پذیر (PLA، PBAT، PHA، آمیزه‌های نشاسته) در کمپوست صنعتی طبق EN 13432 یا ASTM D6400 در زمان معین تجزیه می‌شوند و برخی منشأ فسیلی دارند. هنگام خرید، درصد محتوای زیست‌پایه (ASTM D6866) و گواهی کمپوست‌پذیری (TÜV OK compost، BPI) را جداگانه بپرسید.
اصطلاحات مرتبط
محتوای بازیافتی (PCR / PIR)
PCR (پس از مصرف) از بسته‌بندی‌ها و محصولاتی به دست می‌آید که به مصرف‌کننده رسیده و به زباله تبدیل شده‌اند و PIR (پس از صنعت) از ضایعات و برش‌های تولید. مقرراتی مانند مقررات بسته‌بندی اتحادیه اروپا (PPWR) و تعهدات برندها حداقل سهم PCR را در بسته‌بندی تعیین می‌کنند. ادعای محتوای بازیافتی باید با گواهی‌هایی مانند GRS، RecyClass، EuCertPlast یا ISCC PLUS (موازنه جرم) تأیید شود و rPET در تماس با غذا به فرایند پاک‌سازی تأییدشده نیاز دارد.
ردپای کربن (ردپای کربن محصول و دامنه‌های ۱-۲-۳) PCF
مجموع انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از یک محصول در چرخه عمر آن — معمولاً از استخراج مواد اولیه تا درِ کارخانه — بر حسب کیلوگرم CO₂e که طبق ISO 14067 و پروتکل GHG محاسبه می‌شود. در سطح شرکت، دامنه ۱ انتشار مستقیم، دامنه ۲ انرژی خریداری‌شده و دامنه ۳ زنجیره تأمین را دربر می‌گیرد که بیشتر آن از مواد اولیه خریداری‌شده است. به همین دلیل CBAM، گزارش‌دهی CSRD و اهداف برندها خریداران را به درخواست ردپای کربن تأییدشده محصول (PCF) و EPD از تأمین‌کنندگان مواد اولیه سوق داده است.